Print

„Państwo członkowskie ubezpieczenia zapewnia, aby w przypadku gdy pacjent skorzystał z transgranicznej opieki zdrowotnej i gdy konieczna jest dalsza obserwacja medyczna, dostępna była taka sama obserwacja medyczna, jaka byłaby zapewniona w przypadku skorzystania z opieki zdrowotnej na jego terytorium (art. 5 pkt. 5 dyrektywy transgranicznej)” Polski świadczeniobiorca, który skorzystał z leczenia transgranicznego może kontynuować w Polsce leczenie rozpoczęte za granicą w ramach powszechnego systemu opieki zdrowotnej wyłącznie u świadczeniodawców działających w oparciu o umowę z NFZ, na zasadach określonych w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Pamiętaj!

wykrzyknik
NFZ nie pokrywa kosztów świadczeń udzielonych w Polsce przez świadczeniodawcę, który nie posiada umowy z NFZ na udzielanie świadczeń zdrowotnych.

 

Informacja o podmiotach udzielających świadczeń zdrowotnych w ramach podpisanych z NFZ umów dostępna jest – na wniosek –  w oddziałach wojewódzkich NFZ lub na stronie https://zip.nfz.gov.pl/GSL/.

 

Zasady kontynuacji leczenia

W oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej i na zasadach w niej określonych pacjent ma, w szczególności prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, których celem jest zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom i urazom, wczesne wykrywanie chorób, leczenie, pielęgnacja oraz zapobieganie niepełnosprawności i jej ograniczanie .

Polskiemu pacjentowi kontynuującemu w Polsce leczenie rozpoczęte w oparciu o przepisy ustawy implementującej dyrektywę transgraniczną przysługują zatem świadczenia w następujących zakresach:

Świadczenia związane z kontynuacją leczenia udzielonego w oparciu o przepisy ustawy implementującej dyrektywę transgraniczną powinny być udzielane zgodnie z procedurami wskazanymi w rozporządzeniach Ministra Zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowanych z poszczególnych zakresów.

 

Pamiętaj!
WykrzyknikPolski ubezpieczony kontynuujący w kraju leczenie po skorzystaniu ze świadczeń zdrowotnych na podstawie ustawy implementującej dyrektywę transgraniczną podlega wymogom wynikającym z polskiego ustawodawstwa.

 

Oznacza to, że jeżeli konkretne świadczenie zdrowotne udzielane jest na podstawie skierowania, to pacjent korzystający w Polsce z prawa do kontynuacji świadczeń rozpoczętych na podstawie ustawy implementującej dyrektywę transgraniczną również powinien przedłożyć takie skierowanie.

Skierowania wystawione przez lekarzy wykonujących zawód w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej traktuje się jako skierowania w rozumieniu ustawy, jeżeli spełniają określone w niej wymagania. W przypadku, gdy skierowanie wystawione jest w języku obcym, konieczne jest dołączenie jego tłumaczenie na język polski (art. 59a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej).

Analogicznie, jeżeli na konkretne świadczenie obowiązuje lista oczekujących (tzw. „kolejka”), pacjent kontynuujący w Polsce leczenie rozpoczęte na podstawie ustawy implementującej dyrektywę transgraniczną, zobowiązany będzie ustalić ze świadczeniodawcą możliwy termin udzielenia świadczenia zgodne z obowiązującymi w Polsce przepisami.

Skorzystanie z leczenia w ramach dyrektywy transgranicznej nie stanowi przesłanki do tego, aby pacjent, który leczył się za granicą po powrocie do kraju był traktowany preferencyjnie.